فرمانده قطعة پنجاه، بذر شهادت را در روزهای دفاع مقدس کاشت و از آن پس، لحظه‌به‌لحظه مشغول داشت آن بود؛ داشت و پرورد تا روز برداشت فرا رسد. استعاره جالبی است؛ آن را تا لحظه شهادت «داشت» و یک لحظه آن را از دست نداد. لذا بعد از جنگ از خدا شهادت نخواست و می‌گفت باید به آقا خدمت کنم.

در این یادداشت به ارائه چهارده راهبرد به‌عنوان الزامات دفاع میهنی در مقابل تجاوز احتمالی دشمن پرداخته می‌شود؛ مواردی که به نظر می‌رسد توفیق در رویارویی‌های پیش‌رو تا حد قابل توجهی به آن‌ها وابسته است. هر کدام از موارد نیاز به بسط و تبیینی دارد که برخی از آن‌ها در گزارش‌های سیاستی مستقلی آماده شده است.

در این نوشته برخی از مهم‌ترین ذهنیات دشمن صهیونی مورد توجه قرار می‌گیرد. شناسایی، فهم و درک اندازه هر کدام از این ذهنیات و جمع و برآیند آن‌ها، نشان می‌دهد که سطح عمل و کنش ما -چه در دوره رویارویی مستقیم و چه در دوره توقف آتش- چگونه باید مهندسی شود تا از این رهگذر دشمن طماع و حریص، به راحتی و با جسارت به فکر تجاوز و تعرض مجدد نیفتد.

امام در کنه وجود، اندیشه و کنش‌های خویش، به معنای حقیقی عدالت‌پیشه بودند و در مسیر این آرمان، نه اخلاق را قربانی می‌کردند و نه صراحت و شجاعت را گوشه‌نشین.

دغدغه عدالت در هر سطحی چه شعاری و چه عملی، هیچ‌گاه امکان تجسم عینی ندارد، مگر اینکه فرد، با معرفه‌النفس، به شخصیتی با اعتدال درونی برسد و بتواند عدالت پیشگی را نه به‌عنوان یک شعار تبلیغاتی و لقلقه زبانی، بلکه به‌عنوان امری درونی شده و با باور قلبی، رشد دهد و دامن خود را از هرچه فساد و تبعیض و رانت و ویژه‌خواری است مصون دارد.

در این اثنا به امر خدا، یکی از موکلین رسید و نامه‌ای داد به حاجی. حاجی وقتی نامه رو باز کرد و خوند، شروع کرد یه ریز اشک ریختن. بعد هم گفت: «الحمدلله‌رب‌العالمین. صدهزار مرتبه شکرت که ولی‌ات از من راضی‌ان و نامه‌م رو مهر «له جزاء الحسنی» زدن. خدایا کمکش کن. عزیز و بزرگه اما خیلی مظلوم و تنهاس...». خبر نامه که پیچید همین طور پیغام و پسغام و نامه و ندا بود که از اعلی علیین می‌اومد برا حاجی و بهش «حبذا» و «بارک الله فیکم» و «احسنتم بما اصبتم» و «نفتخر بکم» و «هنیئا لکم» و «جزاکم الله خیرا» و.... می‌گفتند. نمی‌دونین چه غوغائی به‌پا شده بود.

آیین رونمایی از فصلنامه مدیریت جهادی با پرونده ویژه «درآمدی بر مکتب حاج قاسم»، عصر روز چهارشنبه 2 مهر در دانشگاه امام صادق علیه السلام و با حضور و سخنرانی حاج حسین آقای یکتا (مسئول قرارگاه امام رضایی ها و راوی کتاب مربع های قرمز) برگزار شد.

بسیاری از دانشگاه‌های برآمده از انقلاب، ذیل ترتیبات و تنظیمات مراکز بالادستی در حوزه آموزش عالی و نبود نیروی فکری در درون خودشان و تغییر شرایط و اقتضائات زمانی،خیلی زود از ظرفیتهای تمایز بخش خود فاصله گرفته و تبدیل به یک دانشگاه کمی تا قسمتی معمولی شدند.برخی از این مراکز حتی از حداقل‌های تعریف شده در ماموریت خود نیز،نازل‌تر شده و بیشتر از مساعدت جریان انقلاب و تربیت انسان‌های متعهد متخصص به حد مزاحمت و معارضت با اهداف اولیه خود رسیدند. حال مسئله اینجاست: دانشگاه هویت‌بخش چه ارکان ومشخصه‌هایی دارد؟ به عبارت دیگر، اگر دانشگاهی بخواهد در شخصیت اخلاقی و علمی و حضور اجتماعی دانش آموخته خود مؤثر باشد، باید حایز چه ویژگی‌ها و شرایطی باشد؟

پدیده های نو، خیلی نزدیکمان هستند. لازم نیست همیشه فکری ناب و ایده ای بکر، صنعی جدید را برایمان رقم بزند. کافی است داشته‌های اطرافمان را خوب بشناسیم و از تلاقی بردارهای آنها، فضای ترکیبی جدیدی را رقم بزنیم که پر از نونگری، نو بودگی و نوشدگی باشد. هیئت میثاق با شهدای بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق(ع)، مثالی زنده از فهم و شناسایی ظرفیت‌ها و قرار دادن آنها در موقعیتی است که برآیند آنها نهادی ممتاز، پرثمر، الگو و از همه مهم‌تر، پر از ظرفیت‌های زاینده نوآوری مداوم و مستمر است.