امیرالمؤمنین(ع) پس از رحلت پیامبر اکرم(ص)، حق مسلّم خود در جانشینی پیامبر، در امر حکومت را غصب‌شده دیدند. با این‌حال، حضرت در چنین شرایط حسّاسی، نه‌تنها دست به شمشیر نبردند، بلکه بالعکس، هرگاه راهنمایی ایشان موجب تقویت اسلام و حفظ اساس جامعه مسلمین می‌شد، از مساعدت دریغ نمی‌کردند. پرسش اصلی این است: چگونه می‌توان این نوع کنشگری امام را تحلیل کرد؟

چهارمین جلسه از «سلسله نشست‌های بارقه‌های بیداری» با عنوان «بررسی جریان مبارزه مسلحانه با محوریت شهید میرزا کوچک‌خان جنگلی (ره)» در تاریخ ۱۳ آذرماه ۱۴۰۴ برگزار شد. در این نشست تخصصی دکتر علیرضا زادبر، استاد دانشگاه و پژوهشگر تاریخ معاصر، ضمن تشریح فضای پرالتهاب سیاسی و اجتماعی ایران در دهه ۱۲۹۰ شمسی، به نقد بنیادین سه جریان غالب تاریخ‌نگاری پرداخت. وی تأکید کرد که تصویر «تجزیه‌طلب» یا «کمونیست» ارائه شده از میرزا، تحریفی آشکار و حاصل غلبه روایت‌های ایدئولوژیک چپ، سکولار و تاریخ‌نگاری رسمی پهلوی بر اسناد و واقعیت‌های تاریخی آن دوران است.

حجت‌الاسلام و المسلمین مقدمی شهیدانی، سخنران نشست سوم از سلسله جلسات «بارقه‌های بیداری»، در تاریخ ۱۲ آذرماه ۱۴۰۴، به بررسی مبارزات سیاسی و اجتماعی شهید آیت‌الله سیدحسن مدرس (ره) پرداختند. در این نشست، ایشان ضمن تحلیل جایگاه علمی و فقاهتی شهید مدرس، بر لزوم پیوند کنشگری سیاسی با مبانی اسلام ناب تأکید کردند. مقدمی شهیدانی با بررسی سیره عملی شهید مدرس و مقایسه آن با امام خمینی (ره)، ایستادگی مدرس در برابر قراردادهای استعماری همچون قرارداد ۱۹۱۹ و اولتیماتوم روسیه را ناشی از شجاعت و بصیرت دینی ایشان دانسته و بر ضرورت الگوبرداری از این رویکرد در مقابله با جریان‌های سازش‌کار تأکید کردند.

در دومین نشست از سلسله‌نشست‌های «بارقه‌های بیداری» که در تاریخ ۱۲ آذرماه ۱۴۰۴ برگزار شد، حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر مهدی ابوطالبی به واکاوی جریان مبارزه علمی-تبلیغی با محوریت آیت‌الله شیخ عبدالکریم حائری (ره) پرداخت. این استاد حوزه با تشریح مثلث شوم «استبداد، استعمار و روشنفکری غرب‌گرا» در دوره پهلوی، ضمن نقد تئوری «استبداد منور»، تأسیس و حفظ حوزه علمیه قم را یک «مبارزه نرم‌افزاری و تمدنی» هوشمندانه خواند که در برابر پروژه سکولاریزاسیون اجباری و تغییر هویت ایرانی-اسلامی، زمینه را برای بقای نهاد دین و شکل‌گیری انقلاب اسلامی فراهم کرد.

اولین جلسه از سلسله نشست‌های «بارقه‌های بیداری» با عنوان «بررسی سیر جریان‌های مذهبی مبارز در تاریخ معاصر»، در تاریخ ۱۱ آذر ۱۴۰۴ برگزار شد. در این نشست، دکتر مجتبی باباخانی، استاد دانشگاه و پژوهشگر تاریخ معاصر، ضمن تبیین سیر تاریخی تقابل جریان حق و باطل از دوران غیبت تا عصر حاضر، به واکاوی نقش فقها و جنبش‌های دینی در سده‌های اخیر پرداخت. وی انقلاب اسلامی را نقطه عطفی تاریخی و ثمره تجمیع تجربیات سیاسی و مذهبی شیعه دانست که آغازگر دورانی نوین در تاریخ بشریت شده است.

استاد علی جعفری هرستانی در دومین جلسه «مصیر دو مکتب»، امام خمینی (ره) و علامه طباطبایی (رض) را دو «صاحب مکتب» مستقل و دارای نوآوری‌های بنیادین در فقه، فلسفه و عرفان معرفی کرد. این «پژوهشگر اندیشه امام خمینی (ره)» تاکید کرد که هر دو متفکر، اگرچه آبشخور های فکری مشترک و متفاوتی در عرصه‌های مختلف فهقی-اصولی، حکمی-فلسفی، عرفان نظری و عملی داشتند، اما در مواجهه با نیازهای اجتماعی زمانه، هویت فکری حوزه را به بلوغ رساندند. وی «مکتب انقلاب اسلامی» را پدیده‌ای برآمده از یک «ترکیب حقیقی» میان این دو جریان دانست؛ ترکیبی که در آن «اصول عملی و سیاسی» امام (ره) با «حکمت اجتماعی و نظری» علامه (رض) توسط شاگردان مشترک پیوند خورد و بنیان فکری واحد انقلاب را پدید آورد.

اولین جلسه از «سلسله جلسات مَصیر دو مکتب» با موضوع «بررسی نسبت مکتب سیاسی-اجتماعی علامه طباطبایی (رض) با مکتب امام خمینی (ره) و انقلاب اسلامی» با ارائه آقای مجتبی قادری، «عضو هسته منظومه فکری علامه طباطبایی (رض)» برگزار شد. در این نشست، وی ضمن رد قاطعانه شبهات مربوط به تقابل یا کدورت میان این دو شخصیت، بر نقش بنیادین علامه طباطبایی در ارائه "فلسفه اجتماعی اسلام" و پی‌ریزی پایگاه فکری تهاجمی برای حکومت دینی، پیش از طرح عمومی نظریه ولایت فقیه توسط امام خمینی (ره)، تاکید کرد.

در نشستی تخصصی با حضور دکتر لبخندق و دکتر غفاری، ابعاد مختلف پروژه سرباز نخبگی با عنوان «درآمدی بر نظریه فرهنگی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای» مورد نقد و بررسی دقیق علمی قرار گرفت.

در ششمین جلسه از دوره «آشنایی با نظام فکری و تربیتی رهبر معظم انقلاب» با عنوان «ثمرات تربیتی نظام فکری رهبر معظم انقلاب»، آقای حسین ناصری به تبیین دلالت‌های عملی و نظری چهار صورت‌بندی کلان اندیشه رهبری در حوزه تربیت پرداخت. این پژوهشگر حوزه تعلیم و تربیت در این نشست کارگاهی تأکید کرد که نظام فکری رهبری صرفاً مجموعه‌ای از داده‌های ذهنی نیست، بلکه مستقیماً به اصول و مدل‌های تربیتی منجر می‌شود. وی «کرامت انسان» را دال مرکزی این نگاه دانست که چهار ستون انسانیت یعنی «اندیشمندی»، «اختیار»، «نوآوری» و «مسئولیت‌پذیری» را بنا می‌کند و وظیفه مربی را تقویت این ابعاد در بستر «مبارزه» و «عمل» تعریف کرد.