کار کردن، زحمت کشیدن، عرق ریختن و به ثمر رساندن کار و در نتیجه مزد گرفتن در برابر آن، نه در فرهنگ اقتصادی کشور ما بلکه در تمام دنیا اصلی اساسی است. امری که جایگاه ویژه در رونق اقتصادی، سودآوری اجتماعی، رفاه عمومی و به طور خلاصه در پیشرفت یک کشور دارد اما مدتی است بی‌محابا در معرض هجوم انواع کارنکردن‌ها و برنده شدن‌های رنگارنگ و پول‌های بادآورده و پوشالی قرار گرفته است.

با شور و شوق خاص نوجوانی، تمام طول هفته را منتظرش بودیم. ما دهه هفتادی‌های محلّه، حس و حال خوبی که از دیدن فیلم تاریخی «ابراهیم خلیل‌الله» عایدمان می‌شد، قابل مقایسه با گل کوچیک و هفت‌سنگ که به خاطرشان سر می‌شکستیم نبود؛ داستان واقعی آن، سبک ساخت آن و ... برایمان جذّاب بود. روزی از روزهای آن دوران ...

بازار و بازاریان اعتبار خودشان را از تولید و تولیدکننده می‌گیرند. اما گاهی در خرید و فروش‌ها، نقش و اعتبار واقعی تولیدکننده، دیده نمی‌شود و علی‌رغم اثر جدی که در خلق ارزش دارد از معامله غایب می‌شود و همین می‌شود که گاهی حق و حقوق آن فراموش شده و کالا، از اصل و خاستگاه واقعی‌اش جدا شده و در بستری، غیر از بستر واقعی خودش عرضه می‌شود.

عدالت را و به تبع، عدالت اجتماعی را تعاریف گوناگونی کرده اند. عدالت را اگر استقامت بر/در صراط مستقیم بدانیم، آن گاه مبتنی بر تحلیل صراط مستقیم می توان مراتب مختلف عدالت را در مراتب مختلف الهی و انسانی تعریف کرد.

باور به وعده‌های الهی (به جای محاسبات به ظاهر منطقی و عقلی) و مجاهدت طبق معادلات الهی، باعث هدایت و نهایتا پیروزی می‌شود. و البته دشمن از فهم این منطق عاجز است.

کار ویژه این مؤسسه افزایش نوآوری و کارآفرینی در اروپا است و شعار ساده آن عبارتست از: «قدرت را باید در تنوع جستجو کرد». این مؤسسه از توسعه پویای همکاری‌های بین دانشگاه‌ها، آزمایشگاه‌ها، مراکز تحقیقاتی و شرکت‌ها حمایت می‌کند و به دنبال توسعه محصولات نوآورانه و تربیت نسل جدیدی از نوآوران است. آنها ایده را به بازار می‌آورند، دانشجویان را به کارآفرینان تبدیل می‌کنند و مهم‌تر از همه نوآوری می‌کنند.

فارغ از درستی یا نادرستی دلایل و علل هر دودسته، به نظر می‌رسد که یک فهم غلط و سوءتفاهم ملی که سابقاً به‌ عنوان شوخی در محافل عمومی مطرح می‌شد، کم‌کم دارد جدی می‌شود و بر زبان مردم و بعضاً مسئولین و مدیران ارشد کشور جاری می‌شود.

ضعف کشور در تولید نظریات علوم انسانی – اسلامی، باعث شده است که برنامه‌هایی همچون مسابقه عصر جدید به روی آنتن تلویزیون بروند و به عنوان یک اتفاق بزرگ در رسانه ملی معرفی شوند. در حالی که این برنامه که به ادعای سازندگان آن به دنبال کشف استعدادها و سرگرمی مخاطب است، هیچ نسبتی با آموزه‌های اسلامی نداشته و کاملا بر سرگرمی سکولار و تهی‌ کننده انسان از ارزش تاکید دارد.

در نگاه سنتی، ارتباطات به عنوان یک خدمت عمومی مانند جاده، آب یا دیگر خدمات عمومی به‌ حساب می‌آمد و در زمره تکالیف و مسئولیت‌های دولت قرار می‌گرفت. وزارت پست، تلگراف و تلفن مسئول اپراتوری و رگولاتوری ارتباطات بودند و طیف وسیعی از فعالیت‌ها مانند: خط مشی گذاری، تأیید تجهیزات، استاندارد گذاری فنی، کنترل و مدیریت طیف رادیویی، نظارت و تخصیص منابع شماره‌ای و… را انجام می‌دادند