استاد اصغر طاهرزاده به تبیین مفهوم «عصر امام خمینی» پرداخت؛ عصری که در آن، انسان مؤمن به‌جای انزوا یا سکولاریزاسیون، حضور اجتماعی و سیاسی خود را ذیل هویت قدسی بازمی‌یابد. ایشان با اشاره به اینکه امام خمینی «فقیهی نوگرا» بود، تأکید کرد نوگرایی امام نه به‌معنای پذیرش مدرنیته، بلکه به‌معنای حضور فعال و آگاهانه در زمانه‌ای است که نظم استکباری را برنمی‌تابد

به مناسبت سالروز آغاز زعامت رهبر معظم انقلاب اسلامی، نشستی علمی با عنوان «مکتب مدیریت دولتی اسلامی در اندیشه حضرت امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی): تحلیلی بر الگوی ادارۀ اسلامی» در تاریخ ۱۷ خرداد ۱۴۰۴ برگزار شد. این نشست توسط «هسته مکتب امام خمینی(ره)» برگزار شد و سخنران آن دکتر سیدمهدی سیدطباطبایی، مسئول اندیشکده مجاهد، بود که بخشی از رساله دکتری خود را در این جلسه ارائه کرد.

سخنان دیروز رهبر انقلاب، سرمشقی برای اتخاذ رویکردی تازه در مواجهه با مذاکرات هسته‌ای بود. رویکردی که به دور از تخریب و غوغاسالاری و همچنین نفی بی‌تفاوتی و انفعال، به تبیین حق مسلم و حیاتی ملت ایران در خصوص انرژی هسته‌ای پرداخته و دست تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای را در مقابل قلدری‌های آمریکا پر کند.

حوزه علمیه قم در طلیعه یکصدمین سالگرد تأسیس خویش از جانب رهبر معظم انقلاب اسلامی پیامی تاریخی را دریافت کرد. یکی از مهم‌ترین نقاط پیام را در توجه به امر اجتماعی و تعامل حوزه با جامعه می‌توان شناسایی کرد. تقویت بینش اجتماعی یکی از لوازم تعامل حوزه با جامعه است. نگاشت حاضر تلاش می‌کند تا راهکارهای تقویت بینش اجتماعی در حوزه علمیه را روایت کند.

انقلابی فراتر از مرزها… در ۱۵۰ سال گذشته، مصلحان اسلامی و متفکران بزرگ -مانند سید جمال‌الدین و محمد اقبال و دیگران- باوجود تلاش‌های ارزشمندشان، به‌جای برپایی انقلاب و حکومت اسلامی، تنها به دعوت اسلامی و اصلاحات فرهنگی و فکری بسنده کردند. گرچه این روش پسندیده و مفید است، اما هرگز نتایجی در حد حرکت پیامبران […]

بدون تردید، پیام تاریخی حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای (مدّظلّه‌العالی) به همایش بین‌المللی یک صدمین سالگشت باز تأسیس حوزه‌ی علمیه‌ی قم، از زوایای مختلفی قابل مداقّه و بازخوانی است. یکی از این زوایا، نگریستن به این متن از منظر فرهنگ است. نوشتار حاضر می‌کوشد تا از زاویه اندیشه‌ی فرهنگی رهبر معظم انقلاب، بر فرازهایی از این پیام که نسبت وثیق‌تری با حوزه‌ی فرهنگ دارند تمرکز کند، تا از این مسیر، سهمی کوچک در فهم بهتر متن موردنظر ایفا نماید.

در این سال های پس از ارتحال حاج نادر، جامعه هنری انقلاب ، شاید همان حسی را تجربه می کند که پیشتر و پس از شهادت سید مرتضی آوینی، تجربه کرده بود. آن حس چیزی نیست جز نوعی ادراک خلاء از نبودن یک تکیه گاه مستحکم. این در حالی است که هنوز، عطر ارزش های امام در ایران، لبنان، عراق، یمن و فلسطین به مشام می رسد و مادامی که چنین عطر و بویی در صحنه اجتماع پراکنده شده باشد، می توان دوباره نادر شد!

اگر شهید آوینی امروز، در بهار سال ۱۴۰۴، در میان ما بود، چگونه پروژه‌های فکری خود را متناسب با اقتضائات زمانه به‌روزرسانی کرده و امتداد می‌داد؟ در این یادداشت با تمرکز بر فعالیت‌های فکری و هنری شهید آوینی و آثار او، گزینه‌هایی برای مسیرهای احتمالی امتداد پروژه فکری ایشان ارائه می‌شود.

روایتی که جامعه از خودش ارائه می‌دهد، منجر به خودآگاهی می‌شود که آینده جامعه را مشخص می‌کند. هنگامی که صحبت از آینده ایران می‌شود، این روایت از گذشته است که نوع نگاه به آینده و مسیر حرکت جامعه به سمت آینده مورد نظر را مشخص می‌کند