دوگانه‌سازی از هویت های ملی در برابر هویت‌های فراملی، چنددهه است که جزو مسائل انسان معاصر به حساب می‌آید؛ به‌بهانه بروز مجدد آن در پی جنگ تحمیلی رژیم صهیونیستی و آمریکا علیه ایران، و قرار دادن ملی‌گرایی در مقابل و در تعارض با امت‌گرایی از جانب برخی، در این یادداشت مروری بر دو رویکرد کلی به ملی‌گرایی خواهیم داشت و سپس رویکرد انقلاب اسلامی را در قبال آن بررسی می‌کنیم.

بعد از آتش‌بس جنگ تحمیلی اخیر، درحالی‌که همگرایی خوب و بی‌سابقه‌ای در داخل و خارج کشور از جانب ایرانیان و غیرایرانیان در حمایت از کشور عزیزمان شکل گرفته بود، به‌ناگاه جریانی برای در تعارض قراردادن «ملی‌گرایی» و «امت‌گرایی» سر برآورد؛ جریانی که می‌توانیم آن را موج دوم و به‌روزشده‌ی کمپین «نه غزه، نه لبنان» بدانیم؛ در این نوشتار توضیح می‌دهیم که چرا موج اول این کمپین، ضد منافع ملی ما عمل کرد و زمینه تهاجم به ایران را فراهم آورد و چرا نباید از این سوراخ دوباره گزیده شویم...

طی روزهای گذشته خبر دستگیری حجت‌الاسلام قاسمیان به بهانه انتشار ویدئوی انتقادی وی از ولنگاری فرهنگی آل‌سعود در حرمین شریفین و سخت‌گیری شدید بر حجاج، واکنش‌های مختلفی را در کشور برانگیخت. هدف اصلی این نوشتار نقد یا دفاع از ویدئوی منتشرشده نیست، نکته‌ای که انگیزه نگارنده را در نوشتن این سطور رقم زد، دسته‌ای از واکنش‌ها بود که با استناد به روابط دیپلماتیکِ روبه‌بهبود ایران و سعودی و یا دیدار اخیر رهبر معظم انقلاب با وزیر دفاع این کشور، این اقدام را تخریب‌کننده‌ی روابط دو کشور و هزینه‌زا برای ایران دانستند.

بعد از ظهر، العربية از پیدا شدن پیکر سید هاشم صفی الدین خبر داده بود. یاد سید عبدالله افتادم و حال او را تصور کردم؛ خبر، آب سردی بود؛ با این حال بعد از حرف‌های سید عبدالله، تشویش کمتری نسبت به قبل داشتم. یاد ایمان و صلابت و روحیه بالای سید عبدالله افتادم، با شهادت برادرش هم حتماً خم به ابرو نمی‌آورد. ملتی که خدا دارد، شکست ندارد...

یک دولت جوان حزب‌اللهی با تنظیم صحیح سیاست خارجی خود و اهمیت دادن به همسایگان و کشورهای اسلامی و مسلمانان و مستضعفان به‌عنوان عمق استراتژیک انقلاب، می‌تواند علاوه بر تأمین منافع مادی کشور از این طریق، قدرت نرم و اقتدار فرهنگی انقلاب اسلامی در عرصه جهانی را نیز احیا نماید.

اولین نشست تجربه کاوی «دیپلماسی عمومی انقلاب» با حضور آقای محمدمسعود صادقی، سرپرست سابق رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در ارمنستان، در مرکز رشد دانشگاه امام صادق علیه‌السلام برگزار شد.

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی روزی بنا بود «قلب» دیپلماسی فرهنگی ایران باشد و «زبان» گویای یک انقلاب جهانی؛ اما نگاهی به دیپلماسی دیجیتال این سازمان نشان می‌دهد نه قلبی مانده، نه زبانی و نه حتی گوش شنوایی. به بهانه پیام توییتری رهبر انقلاب به جوانان فرانسوی مروری داشتیم بر توان پیام‌رسانی و عملکرد این سازمان و رایزنی‌های فرهنگی ایران در شبکه‌های اجتماعی و مقایسه آن با عملکرد رقبا، که باید آن را مرثیه‌ای بر عملکرد متولیان دیپلماسی فرهنگی ایران خواند...

پس‌ازآنکه تلاش‌ها برای شکست انقلاب نوپای ایران به ثمر ننشست و پیام‌های جهانی آن روزبه‌روز گسترش می‌یافت، نوبت به گزینه نظامی رسید، با حمایت مستقیم و غیرمستقیم ده‌ها کشور جهان؛ از آن طرف هم ایران تنها نبود، هزاران رزمنده و شهید غیرایرانی گواه آن است. لذا ایرانی-عراقی خواندن جنگ هشت‌ساله را باید کم‌لطفی دانست...

عوامل مذهبی، فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و حتی طبیعی، مسائل ایران و عراق را بیش از پیش به هم گره زده است و حداکثر هر چند هفته یک‌بار یک خبر یا واقعه مهم مرتبط با عراق در رسانه‌ها یا محافل رسمی یا غیررسمی ما برجسته می‌شود و این درهم‌تنیدگی روابط دو کشور، تعاملات و افکار عمومی آن‌ها را بیش‌از‌پیش نسبت به هم حساس کرده است.