نقش اجتماعی پزشکان، بدون‌شک منظری متفاوت برای ورود به مسائل جامعه از جمله جنگ تحمیلی دوازده روزه، ترسیم خواهد کرد. تمرکز پادکست روایت طبیب، بر روایت‌شخصی پزشکان از جنگ است. اینجا قرار است عینک یک پزشک را به چشمانمان بزنیم و به جنگ از دریچه نگاه آنان بنگریم.

ما که همان ابتدای جنگ از تهران رفته بودیم، دلتنگِ چه بودیم؟ چرا برگشتیم؟ آن‌هایی که ماندند، چرا ماندند؟ این‌هایی که الان در کافه‌اند، چرا اینجا هستند؟ چرا می‌خندند؟ چطوری می‌توانند وسط جنگ بخندند؟ در ذهنم تمام این سؤالات، صورت‌بندی‌های مختلف پرسشی بودند که پاسخ مشترکی دارند.

بیان شعار سال توسط رهبر انقلاب به عنوان راهبردی یکساله، بهانه‌ای شد تا نگاشت پیش‌رو از دریچه‌ای متمایز به لزوم نیازسنجی در ارائه خدمات سلامت پرداخته و آن را به عنوان سازکاری جهت سرمایه‌گذاری در تولید خدمات سلامت معرفی نماید.

در نظام سلامت ایران با وجود سازماندهی نسبتاً مناسب، بخشی از خدمات بهداشتی به دلیل عدم اجرای نظام ارجاع و برنامه پزشکی خانواده به طور پیوسته و مستمر ارائه خدمت نمی‌کند و به همین جهت، مردم و بیماران در دریافت خدمات دچار سردرگمی هستند.

گزارش «پایشِ پویش؛ ارزشیابی نظریه برنامه پویش ملّی سلامت»، روز 18 آذر ماه 1403 در دانشگاه امام صادق (ع) رونمایی شد. فیلم کامل ارائه گزارش در صفحه آپارات مرکز رشد و هسته سلامت، حاضر است؛ لذا متن حاضر روایتی است در دو پرده؛ اول حواشی مهم‌تر از متن نشست و اشارات محتوایی اندک از مطالعه انجام شده و دوم سخنان ارزشمند دکتر امامی پیرامون نظریه برنامه.

برنامة سیاست‌گذار، نظریه‌‌ یا مدل ذهنی او برای حل یک مسئله را مجسم می‌کند. با مروری بر سخنان مسئولین وزارت بهداشت در خصوص افتخارات پویش ملّی سلامت و لزوم ترویج قالب‌های مشابه، می‌توان فهمید که سیاست‌گذار، مراقبت مؤثر در زمینه بیماری‌های غیرواگیر را در گرو غربالگری و آگاهی در خصوص وضعیت سلامتی افراد دانسته که البته شعار پویش هم همین بود؛ علی‌رغم اینکه به‌ظاهر برنامه به‌خوبی اجرا شده اما تا رسیدن به نتایج مدنظر فاصله فراوانی دارد. به نظر می‌رسد لازم است این کلیشه‌های ذهنی حداقل یک‌مرتبه شکسته شود و بپرسیم: آیا «واقعاً» آگاهی زودتر منجر به مراقبت مؤثرتر خواهد شد؟!

ارزشیابی برنامه فعلی شبکه بهداشت و درمان ضروری است تا به سؤالاتی این چنین پاسخ داده شود: الگوی ارائه خدمت فعلی، تا چه حد نیازهای جامعه را پاسخگو است؟ برنامه فعلی شبکه بهداشت از پاسخ به کدام نیازها عاجز است؟

مساله‌ یادداشت حاضر، پزشکی خانواده نیست؛ مساله اولویت‌بندی است. معیار اولویت‌بندی برنامه‌ها در نظام سلامت چیست؟ چه اتفاقی می‌افتد که برنامه پزشکی خانواده در صدر لیست اولویت برخی قرار می‌گیرد و دیگران این نسخه را برای امروز نظام سلامت بی‌فایده می‌دانند؟ و... در این یادداشت سعی می‌شود با بهره‌گیری از ادبیات دانش ارزشیابی خط‌مشی، سنخ مسائل فوق آسیب‌شناسی شود. 

حدود 5 میلیون و 500 هزار تومن، برای خرید و تزریق پر استفاده‌ترین داروی این روزهای کشور، زیاد است! وقتی اسم پاندمی میاد، باید هزینه‌های تحمیلی، حداقل باشد...