نگهداشت نیروی پرستاری یکی از چالش‌های بنیادین نظام سلامت در ایران و جهان است. این یادداشت با هدف بررسی عوامل مؤثر بر تصمیم پرستاران برای ماندن یا ترک خدمت، با تمرکز بر زمینه‌های ساختاری، روان‌شناختی و نهادی نگاشته شده‌است. داده‌ها و شواهد نشان می‌دهند که عواملی چون کمبود نیرو، فرسودگی شغلی، فقدان امنیت شغلی، فشار کاری بالا و عدم توازن میان تلاش و پاداش، از مهم‌ترین دلایل ترک خدمت پرستاران به شمار می‌روند. در این میان، خصوصی‌سازی فاقد زیرساخت حمایتی کافی، به ناپایداری شغلی و کاهش تعهد سازمانی منجر شده است. به منظور بهبود وضعیت نگهداشت پرستاران، راهکارهایی چون تقویت فرهنگ مشارکتی ، بهبود قراردادهای کاری، افزایش امنیت شغلی، بازنگری در نظام پاداش‌دهی، و ارتقاء سرمایه اجتماعی درون‌سازمانی پیشنهاد می‌شود.

ورود سرمایه‌گذاری خارجی، اگر بدون نظارت مؤثر، شفافیت و بدون تطابق با راهبرد بلند مدت کشور صورت گیرد، می‌تواند به ابزاری برای وابستگی تبدیل شود؛ وابستگی‌ای که تنها اقتصادی نیست، بلکه زمینه‌ساز نفوذ سیاسی، تسلط بر منابع و حتی تأثیرگذاری بر تصمیمات امنیتی کشور میزبان نیز خواهد بود.

آخرین تلاش برای ساماندهی به وضعیت هوش مصنوعی در قالب اسناد و ساختار بوروکراتیک، «طرح قانونی هوش مصنوعی» است؛ اگرچه این طرح نیز بنا دارد گامی در راستای ساماندهی ساختارهای مشوش موجود در کشور بردارد اما به‌عنوان یک قانون در حوزه هوش مصنوعی با مشکلات متعددی روبرو است که در ادامه به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود.

سال‌هاست که نظام سلامت کشورمان در پی استقرار چارچوب نظام ارجاع از طریق برنامه پزشکی خانواده است. یکی از اولین گام‌های قابل تصور در همراه‌سازی و جلب مشارکت مردم، بررسی خواسته‌ها و تمایلات آنان نسبت به این برنامه است. نظر به این دغدغه، هسته سلامت مرکز رشد دانشگاه امام صادق علیه‌السلام با همکاری مرکز تحلیل اجتماعی (متا)، «پیمایش ملی مشارکت مردم در نظام ارجاع» را با هدف بررسی نگرش‌های مؤثر بر استقرار برنامه پزشکی خانواده طراحی و اجرا نموده‌است. متن حاضر به بیان برخی از مهم‌ترین یافته‌های این پیمایش پرداخته است.

اول اردیبهشت ماه، سالروز درگذشت «ستاره درخشان شرق» است. علامه اقبال لاهوری از برجسته‌ترین شاعران و متفکران کشور پاکستان است. عالمی که بیشتر اشعار خویش را به زبان فارسی سروده و از رهگذر این بیان فاخر، دغدغه‌های اصلاح جامعه پیرامون خویش را نیز مطرح نموده است. این یادداشت تلاش کرده است تا تحلیلی مختصر از ایده اقبال لاهوری را از منظر آیت‌الله خامنه‌ای ارائه دهد.

شرط اساسی در ورود سرمایه‌های مردم به تولید، سرمایه‌ی معنوی آن‌ها خواهد بود و با این سرمایه است که منفعت اجتماع لحاظ شده و عموم مردم منتفع خواهند شد. با این نگاه، هر فردی که متوجه به هویت ملی-مذهبی خود باشد، با هر اندازه از سرمایه‌ی مادی به عرصه‌ی سرمایه‌گذاری برای تولید قدم می‌گذارد؛ زیرا توجه به این هویت ملی-مذهبی، وسعت نگاهی به مردم می‌دهد که می‌توانند در مقیاس اجتماعی –فراتر از مقیاس فردی- فکر و عمل کنند. با این نگاه هم منفعت شخصی حاصل می‌شود و هم اینکه منفعت اجتماعی.

حکمرانی داده مسئله‌ای است که در سالیان اخیر از منظرها و نگاه‌های مختلف و حتی در مفاهیم و اصطلاحات متفاوتی به آن پرداخته شده است که بعضاً باعث تداخل و ابهام معنایی در این حوزه مطالعاتی شده است. در نگاشت حاضر سعی شده است در سه سطح این مفهوم موردبررسی و بحث قرار گیرد و مفهوم‌پردازی و ادبیات متناسب با هر سطح نیز بیان شود. نگاه چند سطحی به حوزه داده باعث می‌شود مسئله اصلی و مهم در هر سطح به‌درستی شناخته شود.

بیان شعار سال توسط رهبر انقلاب به عنوان راهبردی یکساله، بهانه‌ای شد تا نگاشت پیش‌رو از دریچه‌ای متمایز به لزوم نیازسنجی در ارائه خدمات سلامت پرداخته و آن را به عنوان سازکاری جهت سرمایه‌گذاری در تولید خدمات سلامت معرفی نماید.

اگر شهید آوینی امروز، در بهار سال ۱۴۰۴، در میان ما بود، چگونه پروژه‌های فکری خود را متناسب با اقتضائات زمانه به‌روزرسانی کرده و امتداد می‌داد؟ در این یادداشت با تمرکز بر فعالیت‌های فکری و هنری شهید آوینی و آثار او، گزینه‌هایی برای مسیرهای احتمالی امتداد پروژه فکری ایشان ارائه می‌شود.