نگهداشت نیروی پرستاری یکی از چالش‌های بنیادین نظام سلامت در ایران و جهان است. این یادداشت با هدف بررسی عوامل مؤثر بر تصمیم پرستاران برای ماندن یا ترک خدمت، با تمرکز بر زمینه‌های ساختاری، روان‌شناختی و نهادی نگاشته شده‌است. داده‌ها و شواهد نشان می‌دهند که عواملی چون کمبود نیرو، فرسودگی شغلی، فقدان امنیت شغلی، فشار کاری بالا و عدم توازن میان تلاش و پاداش، از مهم‌ترین دلایل ترک خدمت پرستاران به شمار می‌روند. در این میان، خصوصی‌سازی فاقد زیرساخت حمایتی کافی، به ناپایداری شغلی و کاهش تعهد سازمانی منجر شده است. به منظور بهبود وضعیت نگهداشت پرستاران، راهکارهایی چون تقویت فرهنگ مشارکتی ، بهبود قراردادهای کاری، افزایش امنیت شغلی، بازنگری در نظام پاداش‌دهی، و ارتقاء سرمایه اجتماعی درون‌سازمانی پیشنهاد می‌شود.

بیان شعار سال توسط رهبر انقلاب به عنوان راهبردی یکساله، بهانه‌ای شد تا نگاشت پیش‌رو از دریچه‌ای متمایز به لزوم نیازسنجی در ارائه خدمات سلامت پرداخته و آن را به عنوان سازکاری جهت سرمایه‌گذاری در تولید خدمات سلامت معرفی نماید.

زنگ خطر بحران منابع انسانی نظام سلامت روزبه‌روز بلندتر می‌شود‌ و نظام سلامت همچنان دست خود را محکم به گوشش می‌فشارد تا مبادا آرامش خیالی‌اش بهم بخورد. اگر این بی‌توجهی ادامه یابد، این صدا به حدی بلند و گوش‌خراش خواهد شد که دیگر هیچ مانعی نمی‌تواند جلوی شنیده‌شدنش را بگیرد.

ارزشیابی برنامه فعلی شبکه بهداشت و درمان ضروری است تا به سؤالاتی این چنین پاسخ داده شود: الگوی ارائه خدمت فعلی، تا چه حد نیازهای جامعه را پاسخگو است؟ برنامه فعلی شبکه بهداشت از پاسخ به کدام نیازها عاجز است؟

پیام نوروزی رهبر معظم انقلاب در سال 1402 با مقدمه مهمی آغاز شد که گمان می‌رود در سایه شعار سال مورد کم‌توجهی و بی‌مهری قرار گیرد. نکته‌ای که سه بار تکرار شد و مورد تأکید قرار گرفت...

سعید نجبا در نشست رونمایی از کتاب «جان ایران»: یکی از مشکلات پژوهشگران حوزه سلامت، مسئله‌ی داده است. بحث جریان داده در نظام سلامت ما، در حال حاضر چندان حال و روز خوبی ندارد؛ از تولید داده‌ها گرفته تا نگه‌داری، طبقه‌بندی و در نهایت انتشار آن، نیازمند توجه ویژه‌ی تولیت نظام سلامت است؛ چرا که ما برای تصمیم‌گیری درست نیازمند شواهد هستیم تا بر اساس اطلاعات می‌توانیم اقدامات نظام سلامت را ارزیابی کنیم.

هسته سلامت مرکز رشد دانشگاه امام صادق علیه‌السلام و جمعی از اندیشکده های کشور با نوشتن نامه ای به رییس جمهور خواستار اصلاح وضعیت امور نظام سلامت شدند.

اولین شماره فصلنامه علمی تخصصی راهبرد سلامت و بهداشت با عنوان «آسیب‌شناسی نظام سلامت از منظر فساد» با همکاری پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام و هسته سلامت مرکز رشد دانشگاه امام صادق علیه السلام منتشر شد.

برخی از شواهد نشان می‌دهد، سیاستمدار سلامت و برخی از بازیگران کلیدی، درکی از زمان و مکان ندارند. انگار آن‌ها هم پی سهم و جاهی آمده‌اند. انگار مامور شده‌اند که از این آب گل‌آلود بهره خود را ببرند. برخی سهم‌خواهی‌ها و بکش‌بکش‌ها دوباره چشم‌مان را می‌آزارد. مطالبات صنفی و گروهی به بهانه بروز کرونا، همان خطایی است که نه تنها نظام سلامت را به پیش نخواهد برد، بلکه دره‌هایی ایجاد می‌کند که جبرانش بسیار سنگین خواهد بود. کرونا را فرصتی بدانیم برای اصلاح، امتحانی بدانیم برای تغییر به نفع مردم، نه فرصتی برای انتفاع و منافع صنفی. اگر فرصت‌هایی که با کرونا نصیب نظام سلامت شده است، قدر دانسته نشود و زود به خود نجنبیم، نظام سلامت در چاه‌هایی به مراتب بزرگ‌تر از طرح تحول نظام سلامت خواهد افتاد. دیر بجنبیم طرح تحول‌ها در پیش است! اما اگر قدر این لحظات و ساعات را بدانیم و روزنه‌هایی که برای نظام سلامت گشوده شده است را اولا خوب بشناسیم و در ثانی تقویت کنیم، به نظر می‌رسد آینده به مراتب روشن‌تر از امروز در پیش روی نظام سلامت خواهد بود.