به نظر شما خانواده و تحصیل رقیب همدیگر هستند یا رفیق همدیگر؟ این دو نهاد و به طور کلی امور کاری، تحصیلی و زندگی در ایران رفاقت خوبی ندارند. گذشته از توصیه‌های دینی و انقلابی، دنیا در زمینه این رفاقت بسیار پژوهش کرده است و سازوکارهای فراوانی را اجرا می‌کند. خوب است ما دانشگاهیان، خط‌مشی‌گذاران آموزش عالی و کاندیداهای ریاست جمهوری قدری درباره آن‌ها بدانیم.

دغدغه عدالت در هر سطحی چه شعاری و چه عملی، هیچ‌گاه امکان تجسم عینی ندارد، مگر اینکه فرد، با معرفه‌النفس، به شخصیتی با اعتدال درونی برسد و بتواند عدالت پیشگی را نه به‌عنوان یک شعار تبلیغاتی و لقلقه زبانی، بلکه به‌عنوان امری درونی شده و با باور قلبی، رشد دهد و دامن خود را از هرچه فساد و تبعیض و رانت و ویژه‌خواری است مصون دارد.

آنچه امروز برای کاندیداتوری انتخابات ۱۴۰۰ شاهد آن هستیم و شاید هم نسبت به ادوار قبل خیلی پررنگ‌تر به نظر برسد، احساس تکلیف‌های قطار‌شده‌ای است که معلوم نیست چطور برخی افراد با این سابقه و عملکرد حتی جرأت فکر کردن در مورد این موضوع را پیدا کرده‌اند؟!

پروژه‌ای که امروز شاهد آن هستیم، دامن زدن به کاهش مشارکت در انتخابات است. ناامید کردن مستضعفین از تحوّل، مهمترین مانع روی کارآمدن دولت تحول آفرین است.

تلاش نامزدهای اصلاح‌طلب در مناظرات انتخاباتی استفاده از تاکتیک قدیمی خود در انتخابات 92 و حتی 96 است؛ توپ را به حریف بده و زمین را مال خود کن!

حتی اگر این اظهارات ظریف هم درست باشد که مذاکرات برای منافع ملی است نه مبارزات انتخاباتی، نتیجه بخش بودن مذاکرات وین قطعا دستمایه بازاریابی سیاسی دولت روحانی و کاندیداهای احتمالی ریاست جمهوری 1400 از جمله خود او خواهد شد.

دولت بی‌ثبات به معنی یک دولت در معرض سقوط نیست؛ دولتی است که سیاست‌هایش ذهن مردم را بازیچه خود کرده و مردم را دچار چه‌کنش و حیرت می‌کند؛ از این رو پرداختن به تبعات آن برای امروز ایران بسیار می‌تواند مفید و آموزنده باشد.

باید بسیار دقت کرد که یک جامعه به وجود افکار و آرای مختلف زنده و پویا است اما اگر به‌جای معرفی این افکار، با دامن زدن به سیاست‌بازی‌ها و اشاعه هرزنامه‌های روانی به‌جای برنامه‌های سیاستی، مردم را در آشفتگی و ابهام و هیجان و خلجان فرو ببریم نتیجه آن از سویی: دوری آحاد جامعه و گروه‌های مقید و معتقد برای حضور در میدان نامزدی و عرضه نظرات و برنامه‌ها به جامعه و از سوی دیگر بی‌اعتمادی مردم به قاطبه حکومت و جریان مردم‌سالاری است. راهکار اساسی این مسئله هم آگاهی و تفطن اولیای امر جریان امر انتخابات کشور اعم از ناظر و مجری نسبت به فرآیندهای متعارف بازاریابی سیاسی و لزوم تعریف و هدایت ضوابط و رویه‌های درست برمبنای قواعد اسلامی و احکام شریعت مبین و تحفظ‌های اخلاقی و انسانی است.

ما باید یک سیاست‌گذاری هوشمند در بازار کار داشته باشیم. این سیاست‌گذاری به صورت مستقیم و غیر مستقیم صورت می‌گیرد. نحوه مستقیم آن به صورت تنظیماتی است که دولت در قانون کار انجام می‌دهد. قانون کار در کشور ما نیازمند به اصلاح است. آیین‌نامه‌های بسیاری از مواد قانون کار ما نیازمند به اصلاح است. بخش غیرمستقیم آن از طریق حمایت از تشکل‌های کارگری است.